Today's the last day of Feb, and bukas, March na. Grabe talaga, how time flies. Ang bilis talaga ng panahon.. parang kaka-pasko lang tapos ngaun mlapit na mag-summer. ang bilis talaga.
Dahil dun sa huli kong post na "my own battle", naisipan kong magbasa ng mga sinulat ko dati. Natuwa ako and at the same time nalungkot din. Natuwa, kasi naalala ko na naman yung mga araw na yun.. Yung mga panahong madalas pa kong magpost dito, para lang maglabas ng feelings. Somehow kasi nakakagaan ng feeling pag nalalabas ko kahit sa simpleng pagsusulat yung mga nararamdaman ko, masaya man, malungkot, pagod, o walang magawa. Masaya, kasi dati lahat ng mga masasayang nangyayari sakin, nakkwento ko dito. Malungkot naman, kasi namimiss ko yung mga panahong yun, na konting problema lang sa acads, super nalulungkot na ko. Ngayon, sobrang miss ko na mag-aral. And the fact that I temporarily stopped schooling really breaks my heart.
Haaay, tama na nga. Baka kung san na naman mapunta ung sinusulat ko ehh..
Cge dito na lang muna..
Friday, February 29, 2008
Wednesday, February 27, 2008
my own "battle".
It has been 6 months since I last posted here.. at katulad ng dati, marami na naman ang nagbago sa kin sa loob ng anim na buwan na yun. Akala ko napagdaanan ko na ung 'worst' na pede kong pagdaanan.. pero hindi pa pala. Yung mga nangyari sa kin after my last post, was even worse.
Nakapag-celebrate pa ko ng 19th birthday ko nung September. At akala ko "ok" na ako. Pero nung October, na-ospital na naman ako. This time, sa Makati Medical Center naman ako na-confine. I can't remember much of my stay in MakatiMed. Tapos sabi nila Daddy, yun daw yung worst condition ko sa lahat. Di daw ako makakain kaya yung food bineblend tapos naka-NGT ako. Parang dextrose yun pero blended food yung nakalagay tapos sa ilong ko siya nakakabit. I can't imagine how I looked like and I can't help but cry everytime na kinukwento sakin yun ng daddy ko.
Nakalabas din ako ng hospital after about 17 days(not sure). Basta mga ganun, more than 2 weeks. And I wasn't "well" when I got out of Makati Med. I was weak pa rin. I stayed at home and dun na ko nagpalakas. Dati maghapon akong nakahiga, babangon lang ako pag kakain. At makakakain lang ako pag may magsusubo sakin ng food. I even had to use a wheeled chair kahit sa loob ng bahay, kasi na-o-out of balance ako. My parents hired a caregiver who took care of me. Siya si Tita Lucy. She was the one who gave me baths and exercises everyday. Siya rin minsan ang nagpapakain at nagbabantay sakin pag wala si daddy. Siya rin ang sumasagot ng mga tanong ko, kahit minsan di niya rin alam kung pano sagutin. Siya rin ang madalas kong kausap noon, lalo pag wala akong kasama. Madalas rin niya akong kwentuhan tungkol sa mga anak niya. It was really nice meeting her. I somehow miss tita Lucy.. Hanggang nung January lang kasi siya.
My mom naman siyempre, nag-aalala. She used to call me almost everyday para mangamusta, para malaman kung ok na ba ako. She sometimes call just for us to pray together. She was one those people who gave me strength talaga. I send email messages to her until now, just to update her tungkol sa mga nangyayari dito sa bahay. And I really feel happy everytime she replies.
I would like to thank my ever loyal and loving friends: warmbloodedz and friends. Lalo na sina Pj, Mela, Tinn and Eggie. Na walang sawang bumibisita sakin. Dati halos every week silang nasa bahay. Nagdadala pa silang pasalubong everytime. At sila ung mga talagang nagpakita sakin ng concern and love. Natutuwa ako pag kinukwentuhan nila ko ng mga nangyayari sa kanila. At sa iba pang wb's and friends, ung mga nandito sa bahay nung Christmas party.. For making me smile, salamat talaga.
And to my mom, dad, ate jet and ate kai.. Sa walang sawang pag-aalaga sakin. THANK YOU VERY MUCH. I wouldn't be this strong kung hindi niyo ko sinusuportahan. And I know I wouldn't be better kung pinabayaan niyo lang ako. Thanks for taking care of me.
Now tears are flowing from my eyes..
Hindi pa tapos tong laban na to.. I still have to fight. At kayo ang nagbibigay sakin ng strength para wag sumuko. I thank God that I'm so much better now.
And I know, I have to win this fight.
Nakapag-celebrate pa ko ng 19th birthday ko nung September. At akala ko "ok" na ako. Pero nung October, na-ospital na naman ako. This time, sa Makati Medical Center naman ako na-confine. I can't remember much of my stay in MakatiMed. Tapos sabi nila Daddy, yun daw yung worst condition ko sa lahat. Di daw ako makakain kaya yung food bineblend tapos naka-NGT ako. Parang dextrose yun pero blended food yung nakalagay tapos sa ilong ko siya nakakabit. I can't imagine how I looked like and I can't help but cry everytime na kinukwento sakin yun ng daddy ko.
Nakalabas din ako ng hospital after about 17 days(not sure). Basta mga ganun, more than 2 weeks. And I wasn't "well" when I got out of Makati Med. I was weak pa rin. I stayed at home and dun na ko nagpalakas. Dati maghapon akong nakahiga, babangon lang ako pag kakain. At makakakain lang ako pag may magsusubo sakin ng food. I even had to use a wheeled chair kahit sa loob ng bahay, kasi na-o-out of balance ako. My parents hired a caregiver who took care of me. Siya si Tita Lucy. She was the one who gave me baths and exercises everyday. Siya rin minsan ang nagpapakain at nagbabantay sakin pag wala si daddy. Siya rin ang sumasagot ng mga tanong ko, kahit minsan di niya rin alam kung pano sagutin. Siya rin ang madalas kong kausap noon, lalo pag wala akong kasama. Madalas rin niya akong kwentuhan tungkol sa mga anak niya. It was really nice meeting her. I somehow miss tita Lucy.. Hanggang nung January lang kasi siya.
My mom naman siyempre, nag-aalala. She used to call me almost everyday para mangamusta, para malaman kung ok na ba ako. She sometimes call just for us to pray together. She was one those people who gave me strength talaga. I send email messages to her until now, just to update her tungkol sa mga nangyayari dito sa bahay. And I really feel happy everytime she replies.
I would like to thank my ever loyal and loving friends: warmbloodedz and friends. Lalo na sina Pj, Mela, Tinn and Eggie. Na walang sawang bumibisita sakin. Dati halos every week silang nasa bahay. Nagdadala pa silang pasalubong everytime. At sila ung mga talagang nagpakita sakin ng concern and love. Natutuwa ako pag kinukwentuhan nila ko ng mga nangyayari sa kanila. At sa iba pang wb's and friends, ung mga nandito sa bahay nung Christmas party.. For making me smile, salamat talaga.
And to my mom, dad, ate jet and ate kai.. Sa walang sawang pag-aalaga sakin. THANK YOU VERY MUCH. I wouldn't be this strong kung hindi niyo ko sinusuportahan. And I know I wouldn't be better kung pinabayaan niyo lang ako. Thanks for taking care of me.
Now tears are flowing from my eyes..
Hindi pa tapos tong laban na to.. I still have to fight. At kayo ang nagbibigay sakin ng strength para wag sumuko. I thank God that I'm so much better now.
And I know, I have to win this fight.
Subscribe to:
Posts (Atom)
